Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
पजञ्चभि: सहदेवस्तु नकुलो दशभि: शरै: । द्रौपदेयाश्न शत्रुघ्नं शूरमार्तायनिं शरै:,यह देख भीमसेन कुपित हो उठे। उन्होंने सात बाणोंसे शल्यको बींध डाला। फिर सहदेवने पाँच, नकुलने दस और द्रौपदीके पुत्रोंने अनेक बाणोंसे शत्रुसूदन शूरवीर शल्यको घायल कर दिया
pañcabhiḥ sahadevas tu nakulo daśabhiḥ śaraiḥ | draupadeyāś ca śatrughnaṃ śūram ārtāyaniṃ śaraiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Tinamaan siya ni Sahadeva ng limang palaso, at ni Nakula ng sampu. Ang mga anak ni Draupadī ay nagpaulan din ng mga palaso sa bayaning si Ārtāyani (Śalya), mamumuksa ng mga kaaway. Nang makita ito, nag-alab sa poot si Bhīmasena at tinuhog si Śalya ng pitong palaso. Kaya sa siksik ng labanan, ang mga Pāṇḍava at ang mga anak ni Draupadī ay magkakasamang nakasugat kay Śalya, udyok ng tungkuling-dharma na pasukuin ang mabagsik na punong-kumandante ng kaaway.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in wartime: when a powerful adversary threatens the army, warriors act decisively and in concert. It also implicitly warns that anger (as in Bhīma’s surge of wrath) can intensify action, yet must be harnessed toward the duty of protecting one’s side and restoring order in battle.
In the thick of the Kurukṣetra battle, Sahadeva, Nakula, and the sons of Draupadī strike the heroic Śalya with volleys of arrows. Seeing Śalya being engaged, Bhīma becomes enraged and shoots Śalya with seven arrows, further wounding him.