शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
स््नुषाभिर्भरतश्रेष्ठ गान्धार्या विदुरेण च । तथान्यैश्न सुहृद्धिश्न ज्ञातिभिश्व हितैषिभि:
snuṣābhir bharataśreṣṭha gāndhāryā vidureṇa ca | tathānyaiś ca suhṛdbhiś ca jñātibhiś ca hitaiṣibhiḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O pinakamainam sa mga Bharata, (si Dhṛtarāṣṭra ay kasama) ang kaniyang mga manugang, si Gāndhārī, at si Vidura rin; gayundin ang iba pang mga kaibigang tapat at mga kamag-anak na may mabuting hangarin—yaong tumindig sa kaniyang tabi sa payo at pag-aaruga sa gitna ng pagkapariwara na dulot ng digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the dharmic ideal of standing by elders and leaders in distress: true well-wishers—family and friends—offer companionship and guidance, especially after the moral and social devastation of war.
Vaiśampāyana describes Dhṛtarāṣṭra’s entourage: the Kuru daughters-in-law, Queen Gāndhārī, Vidura, and other supportive relatives and friends accompany him, indicating a collective movement or departure undertaken with counsel and care.