अध्याय ९ — दुर्योधनस्य अन्त्यावस्था, विलापः, तथा सौप्तिक-प्रतिवृत्तम्
Duryodhana’s Final Condition, Lamentation, and the Night’s Report
स्वस्ति प्राप्तुत भद्रं व: स्वर्गे न: संगम: पुन: । इत्येवमुक्त्वा तूष्णी स कुरुराजो महामना:
svasti prāptuta bhadraṃ vaḥ svarge naḥ saṅgamaḥ punaḥ | ityevam uktvā tūṣṇīṃ sa kururājo mahāmanāḥ ||
Wika ni Sañjaya: “Sumainyo ang kagalingan; nawa’y makamtan ninyo ang ligaya. Sa langit, tunay, tayo’y muling magkikita.” Pagkasabi nito, tumahimik ang dakilang-hiningang hari ng mga Kuru. Sa dalamhati ng pamamaalam sa kanyang mga kasama, isinuko ni Duryodhana ang buhay—siya’y pumanaw patungo sa marangal na langit, samantalang ang kanyang katawang-lupa ay nanatiling nakahandusay sa daigdig.
संजय उवाच
Even amid catastrophic war, the text frames death through the lens of kṣatriya ideals and posthumous destiny: a final blessing, acceptance of separation, and the belief in reunion in svarga. It highlights the contrast between the perishable body left on earth and the onward journey of the self toward its earned realm.
Sañjaya reports Duryodhana’s concluding speech: he blesses those present and predicts a reunion in heaven. After speaking, he becomes silent and gives up his life; he is said to attain svarga, while his body remains on the battlefield ground.