Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
तांस्तु दैवहतान् पूर्व पश्चाद् द्रौणिव्यपातयत् । त्रासयन् सर्वभूतानि विनदन् भैरवान् रवान्
tāṁstu daivahatān pūrva paścād drauṇivyapātayat | trāsayan sarvabhūtāni vinadan bhairavān ravān
Wika ni Sañjaya: “Ang mga lalaking yaon, na dati nang tinamaan ng tadhana, ay saka pa muling ibinagsak ni Drauṇi—dumaraan siya sa kanila sa unahan at sa likuran—habang tinatakot niya ang lahat ng nilalang, humahagulgol ng mga nakapanghihilakbot na sigaw.”
संजय उवाच
Even when people are already 'daiva-hata' (doomed by fate), choosing to inflict further violence deepens adharma: it multiplies terror, degrades the agent, and turns warfare into cruelty rather than duty.
Sañjaya describes Drauṇi (Aśvatthāmā) moving through the camp and striking down those already destined to die, while his fearsome roars spread panic among all beings during the night of slaughter.