Shloka 52
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भगवान् भूतनाथके वे गण दर्शन देनेमात्रसे तीनों लोकोंके मनमें भय उत्पन्न कर सकते थे, तथापि महाबली अअभश्रत्थामा उन्हें देखकर तनिक भी व्यथित नहीं हुआ ।। अथ द्रौणिर्धनुष्पाणिरबद्धगोधाड्गुलित्रवान् । स्वयमेवात्मनात्मानमुपहारमुपाहरत्,तदनन्तर हाथमें धनुष लिये और गोहके चर्मके बने दस्ताने पहने हुए द्रोणकुमारने स्वयं ही अपने-आपको भगवान् शिवके चरणोंमें भेंट चढ़ा दिया
atha drauṇir dhanur-pāṇir abaddha-go-dāḍa-gulitravān | svayam evātmanātmānam upahāram upāharat ||
Pagkaraan, si Aśvatthāmā, anak ni Droṇa—may busog sa kamay at suot ang hindi mahigpit na guwantes at panangga sa bisig na yari sa balat ng baka—ay kusang-loob na inihandog ang sarili bilang alay sa paanan ni Bhagavān Śiva. Bagaman ang Panginoon, ang Tagapamahala ng mga nilalang, ay kayang maghasik ng takot sa puso ng tatlong daigdig sa isang pagpapakita lamang, ang makapangyarihang Aśvatthāmā, nang Siya’y makita, ay hindi man lamang nayanig; sa halip, sa sandaling mapagpasya sa gitna ng pagbagsak ng dangal ng digmaan, pinili niya ang ganap na pagpapasakop, inilalagak ang sarili sa kalooban ni Śiva.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the ethical darkness of war, a direct encounter with the divine tests one’s inner state: fear may arise in worlds, yet true resolve expresses itself as surrender and accountability—offering oneself to a higher moral order rather than acting from panic or ego.
Sañjaya describes Aśvatthāmā approaching Śiva armed, yet not trembling at the Lord’s awe-inspiring presence; instead he formally offers himself—his very person—as an offering to Śiva, signaling submission and seeking divine sanction or guidance.