Shloka 50
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भीमोग्रपरिघालातशूलपट्टिशपाणय: । घोररूपा: समाजम्मुर्भूतसड्घा: समन्तत:
sañjaya uvāca |
bhīmogra-parighālāta-śūla-paṭṭiśa-pāṇayaḥ |
ghora-rūpāḥ samājam mur bhūta-saṅghāḥ samantataḥ ||
Wika ni Sañjaya: Mula sa bawat panig ay nagtipon ang mga nakapangingilabot na pangkat ng mga espiritu, tangan ang mga sandatang kakila-kilabot—mabibigat na pamalong bakal, nagliliyab na sulo, mga trident, at mga palakol-pandigma. Ang kanilang mabangis na liwanag ay kumalat sa lahat ng dako. Dumating sila upang masaksihan ang malaking paglipol na magaganap habang natutulog ang mga tao, upang sukatin ang kakila-kilabot na lakas na nasa Aśvatthāmā, at—sa pagpupuri kay Mahādeva—upang palakihin ang madilim na dangal ng anak ni Droṇa.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked wrath and the pursuit of vengeance can draw one into a sphere of darkness—symbolized by terrifying spirits and night-weapons—where devotion is invoked not for inner restraint but to empower destruction. It hints at the ethical collapse of warfare when killing is sought against the sleeping and unsuspecting.
As Aśvatthāmā prepares for the nocturnal slaughter in the enemy camp, supernatural beings (bhūtas) assemble from all directions, armed with fearsome weapons. They come to witness the impending massacre, to assess Aśvatthāmā’s potency, and to exalt Droṇa’s son while praising Mahādeva (Śiva).