Shloka 166
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
ज्वलन्तीं प्राहिणोत् तस्मै भूतं तामपि चाग्रसत् । तदनन्तर कुपित हुए अश्वत्थामाने उसके ऊपर अपनी इन्द्रध्वजके समान प्रकाशित होनेवाली गदा चलायी; परंतु वह भूत उसे भी लील गया
sañjaya uvāca | jvalantīṁ prāhiṇot tasmai bhūtaṁ tām api cāgrasat | tad-anantaraṁ kupito ’śvatthāmā tasya upari indra-dhvaja-sama-prakāśāṁ gadāṁ prāhiṇot; parantu tat bhūtam tām api līlayā jagrāsa |
Wika ni Sañjaya: Inihagis niya ang isang naglalagablab na sandata, ngunit nilamon iyon ng mismong nilalang. Pagkaraan, sa tindi ng galit, inihagis ni Aśvatthāmā ang isang pamalo na kumikislap na parang watawat ni Indra; subalit nilamon din ng espiritung iyon maging ang pamalo, na tila walang kahirap-hirap. Ipinapakita ng tagpong ito ang pagbabaligtad ng moralidad sa pagsalakay sa gabi: kapag ang karahasan ay humiwalay sa dharma, nawawala ang wastong bisa ng lakas at sandata ng tao sa harap ng madidilim at kakaibang puwersa.
संजय उवाच