रथशक्तिं मुमोचासौ दीप्तामग्निशिखामिव । अश्वत्थामाने जो-जो बाण छोड़े, उन सबको वह महाभूत निगल गया। अपने बाण- समूहोंको व्यर्थ हुआ देख अभश्रवत्थामाने प्रज्वलित अग्निशिखाके समान देदीप्यमान रथशक्ति छोड़ी
sañjaya uvāca |
rathaśaktiṁ mumocāsau dīptām agniśikhām iva |
Wika ni Sañjaya: Nang makita niyang nawalan ng saysay ang kanyang mga bugso ng palaso, pinakawalan ni Aśvatthāmā ang naglalagablab na ratha-śakti, maningning na parang dila ng apoy. Ipinapakita ng tagpong ito na sa pagkahibang ng digmaan, ang pagkadismaya kapag napipigil ang pagsisikap ay nagtutulak sa mandirigma na gumamit ng mas mapanirang sandata, at ang karahasan ay lalo pang sumisiklab nang lampas sa pagpipigil.
संजय उवाच
When anger and frustration govern action, conflict escalates into harsher means; the verse highlights the ethical danger of letting thwarted pride drive one toward more destructive choices.
Sañjaya narrates that, after his arrows prove ineffective, the warrior releases a blazing ratha-śakti—an especially powerful missile—likened to a flame, intensifying the battle’s ferocity.