Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
आदाय रुचिरं चित्र समार्गणगुणं धनु: । नकुलं सारथिं कृत्वा द्रोणपुत्रवधे धृत:
ādāya ruciraṃ citra-samārgaṇa-guṇaṃ dhanuḥ | nakulaṃ sārathiṃ kṛtvā droṇa-putra-vadhe dhṛtaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Kinuha niya ang isang busog na marikit, masinop ang pagkakayari at may mga katangiang angkop sa digmaan; itinalaga niya si Nakula bilang tagapagmaneho at itinakda ang loob sa pagpatay sa anak ni Droṇa.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how determination and martial competence can be directed toward vengeance, raising an ethical tension: even when one is capable and resolute, the chosen aim—retributive killing—remains morally weighty and consequential within the Mahābhārata’s reflection on dharma in war.
A warrior prepares for combat by taking up an excellent bow, appoints Nakula as his charioteer, and fixes his intent on killing Droṇa’s son (Aśvatthāman), signaling an imminent pursuit or confrontation driven by retaliation.