Shloka 14
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
तस्य पापकृतो द्रौणेर्न चेदद्य त्वया रणे । हियते सानुबन्धस्य युधि विक्रम्पय जीवितम्
tasya pāpakṛto drauṇer na ced adya tvayā raṇe | hīyate sānubandhasya yudhi vikrampaya jīvitam ||
“Kung ngayong araw, sa labanan, hindi mo kukunin ang buhay ni Drauṇi, ang masamang gumawa, kung gayon ang buhay ng taong kumilos sa gayong makasalanang hangarin—kasama ang lahat ng bunga at pagkakabuhol nito—ay mababawasan at mauuwi sa kapahamakan sa gitna ng tunggalian. Ipinipilit ng pahayag na ito ang isang kagyat na panawagang etikal: ang mabigat na kasalanan sa digmaan ay dapat tumbasan nang pasya at tapang, upang ang tanikala ng mga bunga nito’y hindi patuloy na kumain sa buhay at kaayusan.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing in war is portrayed as generating an ongoing chain of harmful consequences (anubandha). The verse urges decisive action against the perpetrator so that the moral and social damage does not continue to spread.
The speaker (Vaiśampāyana) conveys an urgent warning: if Drauṇi (Aśvatthāman), labeled an evil-doer, is not slain in battle that very day, then the life and welfare of those entangled in the aftermath will be diminished amid the continuing conflict.