Shloka 66
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
पाण्डवैर्धार्तराष्ट्राणां यदिदं कदनं कृतम् । वयमेव त्रय: शिष्टा अस्मिन् महति वैशसे,“हाय! पाण्डवोंने धृतराष्ट्रके पुत्रों और सैनिकोंका जो यह विनाश किया है, इस महान् संहारसे हम तीन ही बच पाये हैं
pāṇḍavair dhārtarāṣṭrāṇāṃ yad idaṃ kadanaṃ kṛtam | vayam eva trayaḥ śiṣṭā asmin mahati vaiśase |
Wika ni Sañjaya: “Ay, sawing-palad! Ang mga Pāṇḍava ang nagsagawa ng paglipol na ito sa mga anak ni Dhṛtarāṣṭra. Sa gitna ng napakalaking kapahamakan at pagdanak ng dugo, kaming tatlo na lamang ang naiwan na buhay.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the moral shock of war’s outcome: even when one side is ‘victorious,’ the result is a vast human catastrophe. Sañjaya’s lament highlights the ethical weight of mass killing and the bitter residue of survival—victory measured against devastation.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the scale of destruction suffered by the Dhārtarāṣṭras at the hands of the Pāṇḍavas, emphasizing that after this immense carnage only three individuals remain alive on their side.