हस्तिनापुरसे उन नरश्रेष्ठ पाण्डवोंके निकलते ही बिना बादलके बिजली गिरने लगी, पृथ्वी काँप उठी। राजन्! बिना पर्व (अमावस्या)-के ही राहुने सूर्यको ग्रस लिया था और नगरको दायें रखकर उल्का गिरी थी ।। प्रत्याहरन्ति क्रव्यादा गृध्रगोमायुवायसा: । देवायतनचैत्येषु प्राकाराट्टालकेषु च,गीध, गीदड़ और कौवे आदि मांसाहारी जन्तु नगरके मन्दिरों, देववृक्षों, चहारदीवारी तथा अट्टालिकाओंपर मांस और हड्डी आदि लाकर गिराने लगे थे
pratyāharanti kravyādā gṛdhragomāyuvāyasāḥ | devāyatanacaityeṣu prākārāṭṭālakeṣu ca ||
Sinabi ni Vidura: Pagkalabas pa lamang ng mga Pāṇḍava—yaong mga pinakadakilang lalaki—mula sa Hastināpura, kumidlat sa langit na walang ulap at yumanig ang lupa. O Hari, sinakmal ni Rāhu ang Araw kahit hindi panahon ng amāvasyā; at bumagsak ang bulalakaw na iniiwan ang lungsod sa kanang panig. Pagkaraan, ang mga hayop na kumakain ng laman—mga buwitre, asong-gubat, at uwak—ay nagdadala at naghuhulog ng laman at mga buto sa mga dambana at banal na pook ng lungsod, maging sa mga pader at bantayan. Ang mga pangitain na ito’y hudyat ng pagbagsak ng mapalad na kaayusan: kapag itinaboy ang matuwid, ang mga lugar na dapat para sa pag-iingat at pagsamba ay nadudungisan, at nagbabadya ng kapahamakan na isinilang ng adharma.
विदुर उवाच
When rulers commit injustice—especially against the righteous—the moral order (dharma) is disturbed, and the text frames this disturbance through ominous signs: sacred spaces become polluted and protective structures lose their auspiciousness, warning of consequences that follow adharma.
Vidura reports sinister portents in Hastināpura: carrion-eating birds and animals drop flesh and bones on temples, shrines, walls, and towers—an inauspicious sign indicating that the city and kingdom are heading toward disaster due to wrongful actions against the Pāṇḍavas.