Shloka 9
इदं हि वासो यदि वेदृशानां मनस्विनां रौरवमाहवेषु । अदीक्षितानामजिनानि यद्वद् बलीयसां पश्यत पाण्डवानाम्
idaṃ hi vāso yadi vīdṛśānāṃ manasvināṃ rauravam āhaveṣu | adīkṣitānām ajināni yadvat balīyasāṃ paśyata pāṇḍavānām ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Tingnan ninyo ang kasuotang ito ng makapangyarihan at mararangal ang loob na mga Pāṇḍava—magaspang na balat na isinusuot sa gitna ng labanan. Maaaring ang ganitong balabal ay nababagay sa matatapang na lalaki, ngunit sa kanila’y hindi ito nagmumukhang banal na balat-ng-usa na kaugnay ng dīkṣā sa mga ritwal; bagkus, wari’y mga balat na isinusuot ng mga walang pagsisimula—larawang sadyang panlait, upang ipagkait sa kanila ang dangal ng dharma at katayuang pang-ritwal.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social and ethical standing is rhetorically constructed through symbols: a deerskin can signify sacred discipline when linked to dīkṣā (consecration), but the same object can be weaponized as an insult by denying that sacred context. It warns how dharma-language and ritual markers may be used to confer or strip honor.
In the Sabha Parva’s tense court setting, the Pāṇḍavas are being publicly disparaged. Their hide-garments are pointed out and reinterpreted not as dignified, rite-associated attire but as the crude skins of the uninitiated—an attempt to shame them and undermine their prestige.