अध्याय ६४ — सभामध्ये क्रोध-निवारणम्
Restraint of wrath in the royal assembly
अहं कर्तेति विदुर मा च मंस्था मा नो नित्यं परुषाणीह वोच: । न त्वां पृच्छामि विदुर यद्धितं मे स्वस्ति क्षत्तर्मा तितिक्षून् क्षिणु त्वम्
ahaṃ karte iti vidura mā ca maṃsthā mā no nityaṃ paruṣāṇīha vocaḥ | na tvāṃ pṛcchāmi vidura yaddhitaṃ me svasti kṣattar mā titikṣūn kṣiṇu tvam ||
Sinabi ni Duryodhana: “Vidura, huwag mong isipin, ‘Ako ang gumagawa,’ at huwag kang paulit-ulit na magsalita ng mababangis na salita sa amin dito. Hindi ko hinihingi sa iyo, Vidura, kung ano ang makabubuti sa akin. Paalam, O tagapangasiwa ng palasyo—humayo ka at asikasuhin ang mga matiisin at mapagpasensya.”
दुर्योधन उवाच
The verse highlights how ego and hostility make a person reject beneficial counsel: Duryodhana refuses to hear what is ‘hita’ (good for him) and instead attacks Vidura’s speech, illustrating the ethical danger of pride and harsh words in governance.
In the royal assembly context, Vidura has been offering admonition, but Duryodhana, angered and defensive, dismisses him, tells him not to keep speaking harshly, declares he does not want advice for his welfare, and effectively sends him away.