Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Saṃvāda on Restraint and Rājānīti
Chapter 50
तत् प्राप्तोड्सि महाबाहो कस्माच्छोचसि पुत्रक । स्फीतं राष्ट्र महाबाहो पितृपैतामहं महत्
tat prāpto ’si mahābāho kasmāc chocasī putraka | sphītaṃ rāṣṭraṃ mahābāho pitṛpaitāmahaṃ mahat ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O makapangyarihang bisig, anak ko, natamo mo na ang katayuang iyon; bakit ka nagdadalamhati? Ang dakilang kahariang ito—na minana mula sa iyong ama at mga ninuno—ay masagana at maunlad. Kung tinatamasa mo ang mga bagay na halos di makamtan ng iba, ang mainam na pagkain at kasuotan, ano pa ang dahilan ng lungkot?”
वैशम्पायन उवाच
The verse challenges grief in the presence of fulfilled worldly duties and prosperity, implying that lamentation should be examined against one’s actual circumstances—especially when one holds rightful status, resources, and an inherited responsibility to sustain a flourishing realm.
Vaiśampāyana narrates a speech addressed to a princely figure called “mahābāho,” questioning why he mourns despite having attained his position and enjoying the prosperity of a great ancestral kingdom.