Shloka 9
Śiśupāla-janma-lakṣaṇaṃ (Śiśupāla’s birth marks and the prophecy of his end)
न हि सम्बुध्यते यावत् सुप्त: सिंह इवाच्युत: । तेन सिंहीकरोत्येतान् नृसिंहश्नेदिपुड्रवः
na hi sambudhyate yāvat suptaḥ siṁha ivācyutaḥ | tena siṁhīkaroty etān nṛsiṁhaś cedipuṅgavaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Hangga’t si Acyuta (Kṛṣṇa), na tulad ng leong natutulog, ay hindi pa nagigising, ang mga ito—gaya ng mga asong namamaga sa galit—ay patuloy na nag-iingay sa tabi ng leon. Ngunit sa sandaling siya’y bumangon, handang magparusa, titigil ang kanilang ingay. Gayunman, si Nṛsiṃha Śiśupāla, ang ‘toro’ ng angkan ng Cedi, na nawalan ng paghatol, ay sinusubukang ‘gawing leon ang mga asong ito’—inuudyukan ang mga hari sa landas ng kapahamakan at inaakit ang kamatayan.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Arrogant provocation thrives only while true authority remains restrained; when power awakens to uphold order, reckless speech and mob-like bravado collapse. The verse warns that anger and loss of discernment can incite others toward self-destruction.
During the royal assembly context, Śiśupāla and others are loudly challenging and insulting Kṛṣṇa. Vaiśaṃpāyana frames Kṛṣṇa as a ‘sleeping lion’: the uproar continues only until Kṛṣṇa chooses to act, while Śiśupāla, blinded by rage, is emboldening the gathered kings into a dangerous confrontation.