Shloka 12
Adhyāya 32: Rājasūya-Dīkṣā and Appointment of Court Offices (राजसूयदीक्षा तथा अधिकारविनियोगः)
द्वारपालं च तरसा वशे चक्रे महाद्युति: । फिर सम्पूर्ण पंचनददेश (पंजाब), अमरपर्वत, उत्तरज्योतिष, दिव्यकट नगर और द्वारपालपुरको अत्यन्त कान्तिमान् नकुलने शीघ्र ही अपने अधिकारमें कर लिया ।। ११ $ || रामठान् हारहृणांश्व प्रतीच्याश्नैव ये नृपा:,रामठ, हार, हूण तथा अन्य जो पश्चिमी नरेश थे, उन सबको पाण्डुकुमार नकुलने आज्ञामात्रसे ही अपने अधीन कर लिया। भारत! वहीं रहकर उन्होंने वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्णके पास दूत भेजा
dvārapālaṃ ca tarasā vaśe cakre mahādyutiḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa biglang lakas, ang maningning na bayani ay napasunod maging ang tagapagbantay ng tarangkahan. Ipinakikita ng pangyayaring ito na ang paglalakbay-digma ng mga Pandava ay hindi lamang pagwawagi sa labanan, kundi pag-angkin ng makatarungang kapangyarihan—lakas na ginagamit upang itatag ang kaayusang pampolitika para sa nalalapit na paghirang sa hari, at pagpipigil na nahahayag sa pagtanggap ng pagsuko sa halip na walang saysay na pagpatay.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in conquest, authority is ideally exercised to establish order (rājadharma) with controlled force—securing submission and stability rather than indulging in unnecessary violence.
In the account of the Pandavas’ campaign for the Rājasūya preparations, the radiant warrior (contextually Nakula) swiftly subdues a gate-keeper, signaling the rapid consolidation of control over a fortified place or its administration.