Jarāsandha–Bhīma Niyuddha-prastāvaḥ
Commencement of the Regulated Duel
अशोभन्त महाराज बाहवो युद्धशालिनाम् | जैसे हिमालयकी गुफाओंमें रहनेवाले सिंह गौओंका स्थान ढूँढ़ते हुए आगे बढ़ते हों, उसी प्रकार वे तीनों वीर राजभवनकी तलाश करते हुए वहाँ पहुँचे थे। महाराज! युद्धमें विशेष शोभा पानेवाले उन तीनों वीरोंकी भुजाएँ साखूके लट्ठे-जैसी सुशोभित हो रही थीं। उनपर चन्दन और अगुरुका लेप किया गया था
aśobhanta mahārāja bāhavo yuddhaśālinām |
Sinabi ni Vaiśampāyana: O Hari, ang mga bisig ng mga mandirigmang yaon—na nagliliwanag sa digmaan—ay tunay na maringal. Gaya ng mga leon na naninirahan sa mga yungib ng Himalaya, sumusulong upang hanapin ang kinaroroonan ng mga baka, gayon din ang tatlong bayani: nagpatuloy sila, hinanap ang palasyo ng hari, at narating iyon. Ang kanilang malalakas na bisig, bantog sa giting sa labanan, ay wari’y makakapal na troso ng punong sāla, at pinahiran ng sandal at aguru—mga tanda ng tindig-maharlika at tiwalang pandigma habang sila’y lumalapit sa kanilang pakay.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how outward signs—strength, disciplined bearing, and even royal anointments—can signal resolve and purpose. Ethically, it underscores the Mahābhārata’s recurring theme that power and intent move together: formidable capability, when directed toward a goal, becomes both impressive and potentially consequential for the polity.
Vaiśampāyana describes three unnamed heroes advancing toward the royal residence. Their approach is compared to Himālaya cave-lions searching for cattle, emphasizing predatory focus and fearless momentum. Their arms are depicted as thick timber and anointed with sandal and aguru, marking them as elite, battle-ready figures entering a royal space.