Chapter 15: Counsel on Initiative vs. Renunciation in the Rajasuya Project (सभापर्व, अध्याय १५)
वयं चैव महाभाग जरासंधभयात् तदा । शड़किता: सम महाभाग दौरात्म्यात् तस्य चानघ
vayaṃ caiva mahābhāga jarāsandha-bhayāt tadā | śaṅkitāḥ sma mahābhāga daurātmyāt tasya cānagha ||
“O dakilang pinagpala! Noong panahong iyon, kami man ay namuhay sa walang patid na pangamba—kapwa dahil sa takot kay Jarāsandha at dahil sa lubhang kasamaan ng kanyang asal. O walang dungis! Ang kanyang kalupitan ay nagpapag-ingat maging sa malalakas; kaya sa lakas ng iyong mga bisig lamang ako umaasa. Kung wala ang iyong pag-alalay, hindi ko maituturing ang sarili kong makatatayo laban sa kanya.”
युधिछ्िर उवाच
The verse highlights prudent kingship: recognizing a tyrant’s danger is not cowardice but ethical realism. It also underscores the dharmic value of seeking rightful support—placing trust in a capable ally when confronting adharma-driven power.
Yudhiṣṭhira addresses a noble, blameless figure and admits that he and his side have long been anxious due to Jarāsandha’s threat and cruelty. He frames Jarāsandha as dangerous not only for strength but for moral depravity, implying the need for strong assistance to face him.