Chapter 15: Counsel on Initiative vs. Renunciation in the Rajasuya Project (सभापर्व, अध्याय १५)
(त्वद्बुद्धिबलम॒श्रित्य सर्व प्राप्स्यति धर्मराट् | जयोअस्माकं हि गोविन्द येषां नाथो भवान् सदा ।।
tvad-buddhi-balam āśritya sarvaṁ prāpsyati dharmarāṭ | jayo 'smākaṁ hi govinda yeṣāṁ nātho bhavān sadā ||
kṛṣṇa uvāca |
arthān ārabhate bālo nānubandham avekṣate |
tasmād ariṁ na mṛṣyanti bālam artha-parāyaṇam ||
“O Govinda, sa pag-asa sa lakas ng iyong payo at pag-unawa, makakamit ni Dharmarāja Yudhiṣṭhira ang lahat ng kabutihan. Tunay, tiyak ang tagumpay sa amin; sapagkat yaong lagi mong pinangangalagaan at ikaw ang Panginoon ay hindi magagapi.” At sinabi ni Kṛṣṇa: “O Hari, ang mangmang ay nagsisimula ng malalaking gawain nang hindi tinitingnan ang kahihinatnan at mga susunod na bunga. Kaya’t hindi matitiis ng mga taong may tapang ang asal ng kaaway na walang paghatol at nakatuon lamang sa sariling pakinabang.”
कृष्ण उवाच
Kṛṣṇa highlights practical wisdom in action: immature or foolish people launch major undertakings without examining their downstream consequences (anubandha). Such self-interested, unreflective behavior—especially in an adversary—cannot be indulged by the wise and valorous; prudent leadership requires foresight and accountability.
The passage first affirms confidence in the Pāṇḍavas’ success because Kṛṣṇa (Govinda) is their constant protector and because Yudhiṣṭhira can achieve his aims by relying on Kṛṣṇa’s counsel and strength. Kṛṣṇa then speaks as an adviser, warning about the danger posed by an enemy who acts rashly and selfishly without considering consequences.