Samrāt-Lakṣaṇa and the Counsel to Check Jarāsandha (सम्राट्-लक्षणं जरासन्ध-प्रतिबाधा-परामर्शः)
पतिघ्नं मे जहीत्येवं पुन: पुनररिंदम । शत्रुदमन राजेन्द्र! फिर जब पतिके शोकसे पीड़ित हुई कंसकी कमललोचना भार्या अपने पिता मगधनरेश जरासंधके पास जाकर उसे बार-बार उकसाने लगी कि मेरे पतिके घातकको मार डालो
patighnaṁ me jahīty evaṁ punaḥ punar arindama | śatrudamana rājendra |
Wika ni Śrī Kṛṣṇa: “Paulit-ulit niya siyang inudyukan sa mga salitang ito: ‘Patayin mo ang pumatay sa aking asawa!’” Kaya, pinahihirapan ng dalamhati sa napatay na panginoon, ang asawang may matang gaya ng lotus ni Kaṁsa ay nagtungo sa kanyang ama—si Jarāsandha, hari ng Magadha—at walang tigil na inudyukan siyang maghiganti. Ipinakikita ng pangyayaring ito kung paanong ang personal na pighati ay maaaring tumigas at maging panawagan sa marahas na paghihiganti, na naglalantad ng tensiyon sa pagitan ng pribadong ganti at ng mas malawak na tungkulin ng paghahari.
श्रीकृष्ण उवाच
The passage underscores an ethical pressure-point in epic politics: grief-driven revenge can compel rulers toward violence. It invites reflection on whether a king should act from personal provocation or from broader dharma—public welfare, proportionality, and just cause.
After Kaṁsa’s death, his widow, overwhelmed by sorrow, approaches her father Jarāsandha of Magadha and repeatedly urges him to kill her husband’s slayer. Kṛṣṇa recounts this to explain how Jarāsandha was stirred toward hostility and war.