Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
अभिहर्तु नृपा: षट्सु पृथग् जात्यैश्व नैगमै: । ववृधे विषयस्तत्र धर्मनित्ये युधिषछ्ठिरे
abhihartu nṛpāḥ ṣaṭsu pṛthag jātyaiś ca naigamaiḥ | vavṛdhe viṣayas tatra dharmanitye yudhiṣṭhire ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa kahariang iyon, ang mga hari mula sa iba’t ibang uri at pamayanan—anim ang bilang, kasama ang sari-saring gild at mga lupon ng lungsod—ay lumapit upang maghandog ng buwis at maglingkod. Kaya’t lumawak at dumami ang yaman at saklaw ng kapangyarihan doon, sapagkat si Yudhiṣṭhira ay matatag sa dharma, at ang matuwid niyang pamamahala ang humihila ng kasaganaan at maayos na pagtalima.
वैशम्पायन उवाच
The verse links political prosperity to ethical rule: when a king is dharma-nitya (steadfast in righteousness), diverse groups—other rulers and civic/mercantile bodies—willingly support the realm, and the kingdom’s resources and stability grow.
Vaiśampāyana describes the expansion and flourishing of Yudhiṣṭhira’s dominion: various kings and organized social-economic groups come forward to offer tribute/service, and the realm’s viṣaya (domain and revenues) increases under his dharmic leadership.