Shloka 11
राजसूयविचारः — Deliberation on the Rajasuya and the Summoning of Kṛṣṇa
(इक्ष्वाकूणां कुले जातस्त्रिशड्कुर्नाम पार्थिव: । अयोध्याधिपतिर्वीरो विश्वामित्रेण संस्थित: ।। तस्य सत्यवती नाम पत्नी केकयवंशजा । तस्यां गर्भ: समभवद् धर्मेण कुरुनन्दन ।। सा च काले महाभागा जन्ममासं प्रविश्य वै । कुमारं जनयामास हरिश्नन्द्रमकल्मषम् ।। स वै राजा हरिश्रन्द्रस्त्रशेडकव इति स्मृतः ।) इक्ष्वाकुकुलमें त्रिशंकु नामसे प्रसिद्ध एक राजा हो गये हैं। वीर त्रिशंकु अयोध्याके स्वामी थे और वहाँ विश्वामित्र मुनिके साथ रहा करते थे। उनकी पत्नीका नाम सत्यवती था, वह केकय-कुलमें उत्पन्न हुई थी। कुरुनन्दन! रानी सत्यवतीके धर्मानुकूल गर्भ रहा। फिर समयानुसार जन्ममास प्राप्त होनेपर महाभागा रानीने एक निष्पाप पुत्रको जन्म दिया, उसका नाम हुआ हरिश्वन्द्र। वे त्रिशंकुकुमार ही लोकविख्यात राजा हरिश्न्द्र कहे गये हैं। स राजा बलवानासीतू सम्राट् सर्वमहीक्षिताम् । तस्य सर्वे महीपाला: शासनावनता: स्थिता:,राजा हरिश्वन्द्र बड़े बलवान् और समस्त भूपालोंके सम्राट् थे। भूमण्डलके सभी नरेश उनकी आज्ञाका पालन करनेके लिये सिर झुकाये खड़े रहते थे
ikṣvākūṇāṃ kule jātas triśaṅkur nāma pārthivaḥ | ayodhyādhipatir vīro viśvāmitreṇa saṃsthitaḥ || tasya satyavatī nāma patnī kekayavaṃśajā | tasyāṃ garbhaḥ samabhavad dharmeṇa kurunandana || sā ca kāle mahābhāgā janmamāsaṃ praviśya vai | kumāraṃ janayāmāsa hariścandram akalmaṣam || sa vai rājā hariścandras triśaṅkava iti smṛtaḥ || sa rājā balavān āsīt samrāṭ sarvamahīkṣitām | tasya sarve mahīpālāḥ śāsanāvanatāḥ sthitāḥ ||
Wika ni Nārada: Sa angkan ng mga Ikṣvāku ay isinilang ang isang haring nagngangalang Triśaṅku—isang bayani, panginoon ng Ayodhyā, na namuhay na kaugnay ng pantas na si Viśvāmitra. Ang kanyang reyna ay si Satyavatī, mula sa lahing Kekaya. O ligaya ng mga Kuru, ayon sa dharma ay naglihi siya. Nang dumating ang takdang panahon at sumapit ang buwan ng panganganak, ang mapalad na reyna ay nagsilang ng isang anak na walang dungis, na pinangalanang Hariścandra. Ang haring si Hariścandra ay inaalala rin bilang Triśaṅkava, ang anak ni Triśaṅku. Makapangyarihan si Hariścandra, isang emperador sa gitna ng lahat ng naghahari sa daigdig; at ang lahat ng mga hari ay nakatayo nang nakayuko ang ulo, masunurin sa kanyang utos.
नारद उवाच