वृष्णियोधाश्ष ते सर्वे गजाश्वरथयोधिन: । न शेकुरावर्तयितुं ह्वियमाणं च तं जनम्,हाथी, घोड़े और रथपर बैठकर युद्ध करनेवाले समस्त वृष्णिसैनिक भी उन डाकुओंके हाथमें पड़े हुए अपने मनुष्योंको लौटा न सके
vaiśampāyana uvāca |
vṛṣṇi-yodhāś ca te sarve gajāśva-ratha-yodhinaḥ |
na śekur āvartayituṃ hriyamāṇaṃ ca taṃ janam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang lahat ng mandirigmang Vṛṣṇi—mga nakikipaglaban sakay ng elepante, kabayo, at karwaheng pandigma—ay hindi nagawang mabawi ang sarili nilang mga tao na inaagaw at dinadala palayo.
वैशम्पायन उवाच
Martial capability alone cannot guarantee protection when dharma and social order disintegrate; the verse highlights the ethical tragedy of a community losing the capacity to safeguard its own people.
In the aftermath of the Yādava/Vṛṣṇi downfall, even the remaining Vṛṣṇi fighters—equipped with elephants, horses, and chariots—cannot retrieve their people who are being seized and carried away, indicating widespread lawlessness and helplessness.