Shloka 18
Chapter 6: Dāruka’s Report; Arjuna Witnesses Dvārakā’s Desolation (दारुकवृत्तान्तः—अर्जुनस्य द्वारकादर्शनम्)
ततः पुत्रांश् पौत्रांक्ष भ्रावनथ सखींस्तथा । शयानान् निहतान् दृष्टवा ततो मामब्रवीदिदम्,इतने शक्तिशाली होते हुए भी तुम्हारे सखाने अपने इन भाई-बन्धुओंको प्राणसंकटसे बचानेकी इच्छा नहीं की। जब पुत्र, पौत्र, भाई और मित्र सभी एक-दूसरेके हाथसे मरकर धराशायी हो गये तब उन्हें उस अवस्थामें देखकर श्रीकृष्ण मेरे पास आये और इस प्रकार बोले--
tataḥ putrān pautrāṁś ca bhrātṝn atha sakhīṁs tathā | śayānān nihatān dṛṣṭvā tato mām abravīd idam ||
Wika ni Vasudeva: “Pagkaraan, nang makita niyang ang mga anak at apo, mga kapatid at mga kaibigan ay nakahandusay—pinatay at nagkalat sa lupa—lumapit sa akin si Sri Krishna at nagsalita ng mga salitang ito. Bagama’t taglay ang dakilang kapangyarihan, ni hindi man lamang nila ninais iligtas ang sarili nilang mga kamag-anak mula sa panganib ng kamatayan; at nang ang lahat ay napuksa sa kamay ng isa’t isa, saka niya ako kinausap matapos masaksihan ang pagguho.”
वसुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical and existential warning that even great strength cannot prevent ruin when a community turns against itself; kinship bonds collapse, and the aftermath becomes a moment for sober reflection on dharma, restraint, and the consequences of internal strife.
Vasudeva describes the scene after the internecine slaughter: sons, grandsons, brothers, and friends lie dead. After witnessing them fallen, Śrī Kṛṣṇa approaches Vasudeva and begins to speak, marking a transition to Kṛṣṇa’s ensuing words and the lamentable close of the Yādava line.