Shloka 25
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
तत उत्थाय सक्रोध: सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत् | पज्चानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्मशिखण्डिनो:,तब क्रोधमें भरे हुए सात्यकि उठे और इस प्रकार बोले--'सुमध्यमे! यह देखो, मैं द्रौपदीके पाँचों पुत्रोंके, धृष्टद्यम्मके और शिखण्डीके मार्गपर चलता हूँ, अर्थात् उनके मारनेका बदला लेता हूँ और सत्यकी शपथ खाकर कहता हूँ कि जिस पापी दुरात्मा कृतवमनि द्रोणपुत्रका सहायक बनकर रातमें सोते समय उन वीरोंका वध किया था आज उसकी भी आयु और यशका अन्त हो गया”
tata utthāya sa-krodhaḥ sātyakir vākyam abravīt | pāñcānāṃ draupadeyānāṃ dhṛṣṭadyumna-śikhaṇḍinoḥ … |
Pagkatapos, tumindig si Sātyaki na nag-aalab sa galit at nagsalita: “O babaeng may baywang na marikit at payat! Masdan: tatahakin ko ang landas ng limang anak ni Draupadī, kasama nina Dhṛṣṭadyumna at Śikhaṇḍin—ibig sabihin, hahanapin ko ang paghihiganti sa pagpaslang sa kanila. Sa katotohanan ako’y nanunumpa: ang makasalanan at masamang-loob na si Kṛtavarman, na kakampi ng anak ni Droṇa at pumatay sa mga bayani sa gabi habang sila’y natutulog—sa araw na ito rin magwawakas ang kanyang buhay at ang kanyang dangal.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical outrage provoked by a grave violation of warrior-conduct—killing sleeping heroes at night—and presents the demand for accountability. It also shows how vows sworn on truth (satya) are used to bind oneself to a course of action, underscoring the Mahābhārata’s recurring tension between righteous justice and anger-driven vengeance.
Vaiśampāyana narrates that Sātyaki rises in fury and proclaims his intent to pursue vengeance for the slain Draupadeyas, Dhṛṣṭadyumna, and Śikhaṇḍin. He identifies the killers as accomplices of Droṇa’s son (Aśvatthāman) in the nighttime slaughter and declares that the perpetrator’s life and fame will end that day.