Shloka 22
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
इति तस्य वच: श्रुत्वा केशव: परवीरहा । तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे स मन्युमान्,कृतवर्माकी यह बात सुनकर शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले भगवान् श्रीकृष्णको क्रोध आ गया। उन्होंने रोषपूर्ण टेढ़ी दृष्टिसि उसकी ओर देखा
iti tasya vacaḥ śrutvā keśavaḥ paravīrahā | tiryak-saroṣayā dṛṣṭyā vīkṣāṃ cakre sa manyumān |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang marinig ang mga salitang iyon, si Keśava—tagapagpuksa ng mga kampeon ng kaaway—ay sinakmal ng galit. Sa isang pahilis na titig na punô ng poot, ang Panginoong nagngangalit ay itinuon ang tingin sa kanya, hudyat ng pagsaway sa dharma at ng unos ng kapalit na papalapit.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral accountability: speech and intent can provoke righteous indignation, and a leader’s controlled yet condemning response (a wrathful glance rather than immediate violence) signals that adharma invites consequences.
After hearing someone’s statement, Kṛṣṇa (Keśava) becomes angry and looks at him with a sidelong, wrathful gaze—an ominous narrative cue that the situation is deteriorating and that the speaker’s words have crossed an ethical line.