मौसलोत्पत्तिः — The Birth of the Musala and the Sages’ Pronouncement
नदन्तं पाउ्चजन्यं च वृष्ण्यन्धकनिवेशने । समन्तात् पर्यवाशन्त रासभा दारुणस्वरा:,जब भगवान् श्रीकृष्णका पाज्चजन्य शंख बजता था, तब वृष्णियों और अन्धकोंके घरके आस-पास चारों ओर भयंकर स्वरवाले गदहे रेंकने लगते थे
nadantaṃ pāñcajanyaṃ ca vṛṣṇyandhaka-niveśane | samantāt paryavāśanta rāsabhā dāruṇa-svarāḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa pamayanan ng mga Vṛṣṇi at Andhaka, tuwing pinatutunog ang kabibe ng Pāñcajanya, ang mga asnong may nakapangingilabot na iyak ay nag-iingay at humahalinghing sa paligid sa lahat ng dako. Ang masamang tunog na iyon ay nagsisilbing babalang-moral: kapag gumuho ang panloob na kaayusan ng isang pamayanan, maging ang mga banal o makabayaniing hudyat ay sinasagot ng mga pangitain na nagbabadya ng kapahamakan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how moral and social deterioration manifests as inauspicious signs: even a sacred emblem like Kṛṣṇa’s conch becomes accompanied by ominous sounds, suggesting that when dharma wanes, warnings arise before inevitable consequences unfold.
In the Vṛṣṇi–Andhaka settlement, whenever Kṛṣṇa’s conch Pāñcajanya is heard, donkeys bray loudly from all directions—an explicit bad omen foreshadowing the coming calamity of the Yādava clan in the Mausala Parva.