Shloka 15
अध्याय १: उत्पात-दर्शनम् तथा वृष्णि-विनाश-श्रवणम्
Omens Observed and the Hearing of the Vṛṣṇi Destruction
वैशम्पायन उवाच विश्वामित्रं च कण्वं च नारंद च तपोधनम् । सारणप्रमुखा वीरा ददृशुर्द्धारकां गतान्,वैशम्पायनजीने कहा--राजन्! एक समयकी बात है, महर्षि विश्वामित्र, कण्व और तपस्याके धनी नारदजी द्वारकामें गये हुए थे। उस समय दैवके मारे हुए सारण आदि वीर साम्बको स्त्रीके वेषमें विभूषित करके उनके पास ले गये। उन सबने उन मुनियोंका दर्शन किया और इस प्रकार पूछा--
Vaiśampāyana uvāca—Viśvāmitraṁ ca Kaṇvaṁ ca Nāradaṁ ca tapodhanam | Sāraṇa-pramukhā vīrā dadṛśur Dhārakāṁ gatān ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sina Viśvāmitra, Kaṇva, at Nārada—na hitik sa kapangyarihan ng pag-aayuno at pagninilay—ay nagtungo sa Dvārakā. Noon, ang mga mandirigmang pinamunuan ni Sāraṇa, na itinulak ng tadhana, ay lumapit sa mga pantas matapos bihisan si Sāmba sa anyong babae. Nang makita nila ang mga rishi, sila’y nagwika ng isang tanong—na siyang nagpasiklab sa isang pangyayaring may bigat na aral, sapagkat ang paglapastangan sa banal ay nagbubunga ng mabigat na kaparusahan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical warning: when power and pride lead people to ridicule the holy and treat dharma lightly, fate turns that irreverence into a cause of ruin. Respect toward sages and restraint in speech and conduct are presented as safeguards against self-inflicted catastrophe.
Three great sages—Viśvāmitra, Kaṇva, and Nārada—arrive in Dvārakā. The warriors led by Sāraṇa, under the pressure of destiny, bring Sāmba disguised as a woman to the sages and prepare to question them, initiating the well-known episode that culminates in a curse and foreshadows the Yādavas’ end.