मखो हि विष्णुर्भगवान् सनातनो वदन्ति तच्चाग्न्यनिलेन्दुभानव: । अतोडनसूयु: शृणुयात् पठेच्च यः स सर्वलोकानुचर: सुखी भवेत्
makho hi viṣṇur bhagavān sanātano vadanti tac cāgny-anilendu-bhānavaḥ | ato 'ḍana-sūyuḥ śṛṇuyāt paṭhec ca yaḥ sa sarva-lokānucaraḥ sukhī bhavet ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang walang-hanggang Mapalad na Panginoong Viṣṇu ang mismong handog na ritwal (makha); gayon din ang ipinahahayag nina Agni, Vāyu, ng Buwan at ng Araw. Kaya ang sinumang, malaya sa paghahanap ng mali at sa inggit, ay bumibigkas o nakikinig sa salaysay ng digmaang-handog na ito, ay magiging masayang manlalakbay sa lahat ng daigdig.”
वैशम्पायन उवाच
The verse identifies Viṣṇu with the very essence of yajña (makha) and teaches that approaching the war narrative without envy or fault-finding—by hearing or reciting it—yields auspicious spiritual fruit: happiness and free movement through all worlds.
Vaiśampāyana concludes a section with a phalaśruti (statement of benefits), framing the battlefield account as a ‘war-sacrifice’ and asserting, with cosmic witnesses (Agni, Vāyu, Moon, Sun), that Viṣṇu is the sacrificial principle behind it.