Shloka 52
स्तुवन्तः स्तवयुक्ताभिववग्भि: कृष्णौ परंतपौ । जग्मुः स्वशिबिरायैव मुदा युक्ता महारथा:,वे विजयसे उल्लसित हो रहे थे। उनका लक्ष्य सिद्ध हो गया था। वे युद्धकुशल महारथी योद्धा धर्मात्मा राजा युधिष्ठिरको बधाई देकर स्तुतियुक्त वचनोंद्वारा शत्रुसंतापी श्रीकृष्ण और अर्जुनकी प्रशंसा करते हुए बड़ी प्रसन्नताके साथ अपने शिबिरको गये
sañjaya uvāca | stuvantaḥ stavayuktābhir vāgbhiḥ kṛṣṇau parantapau | jagmuḥ svaśibirāyaiva mudā yuktā mahārathāḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Nagagalak sa kanilang tagumpay, ang mga dakilang mandirigmang karwahe ay nagbalik sa sarili nilang kampo. Sa mga salitang hitik sa papuri, kanilang pinuri ang dalawang “tagasunog ng kaaway”—si Kṛṣṇa at Arjuna—na nagpapahayag ng pasasalamat at pagsang-ayon matapos ang bunga ng araw na iyon na pinaghirapan; at sa mas malawak na tanawin, binati rin nila ang matuwid na haring si Yudhiṣṭhira sa pagkamit ng layon.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, the text highlights ethical kingship and collective morale: success is acknowledged through gratitude and praise directed toward those who upheld the cause, reinforcing dharmic leadership (Yudhiṣṭhira) and the exemplary agency of Kṛṣṇa and Arjuna.
After achieving their immediate objective on the battlefield, the leading warriors depart for their own camp, joyfully extolling Kṛṣṇa and Arjuna with laudatory speeches; in the surrounding narrative frame, they also congratulate King Yudhiṣṭhira on the fulfilled aim.