उन बाणोंको निकालकर वे अनुपम पराक्रमी सर्वसमर्थ श्रीकृष्ण और अर्जुन सुहृदोंसे घिरे हुए छावनीपर आये और यज्ञमें पदार्पण करनेवाले भगवान् विष्णु तथा इन्द्रके समान वे दोनों ही सुखपूर्वक शिबिरके भीतर प्रविष्ट हुए ।।
tān bāṇān nikaṣkṛtya te 'nupama-parākramau sarva-samarthau śrīkṛṣṇārjunau suhṛdbhiḥ parivṛtau chāvanīm ājagmatū; yajñe padārpaṇa-kāle bhagavantau viṣṇv-indrāv iva tau ubhau sukha-pūrvakaṃ śibirasya antar praviṣṭau ||
tau deva-gandharva-manuṣya-cāraṇaiḥ maharṣibhir yakṣa-mahoragair api |
jayābhivṛddhyā parayābhipūjitau hate tu karṇe paramāhave tadā ||
Nang maiahon ang mga pana, ang dalawa—si Śrī Kṛṣṇa at si Arjuna—na walang kapantay sa tapang at ganap sa kakayahan, na napaliligiran ng mga kaibigang may mabuting loob, ay nagbalik sa kampo. Gaya nina Viṣṇu at Indra na dumarating upang umupo sa handog na yajña, sila’y pumasok sa pabilion nang payapa at panatag. Nang mapatay si Karṇa sa sukdulang labang iyon, ang mga diyos, Gandharva, tao, Cāraṇa, mga dakilang rishi, Yakṣa, at makapangyarihang Nāga ay nagparangal sa dalawa nang may pinakamataas na paggalang, sumisigaw: “Tagumpay sa inyo—nawa’y lalo pang lumago ang inyong pananaig!”
शल्य उवाच
The verse frames martial success within a moral-cosmic order: rightful victory is not merely personal glory but is publicly affirmed by allies and symbolically by the wider universe (gods, seers, and beings). The comparison to Viṣṇu and Indra at a sacrifice suggests that disciplined action and its outcome can be viewed as a kind of sacred duty, where honor follows the fulfillment of one’s role.
After the intense fighting in which Karṇa has been killed, Kṛṣṇa and Arjuna have arrows removed and then return, surrounded by friends, to their camp and enter their pavilion calmly. Various classes of beings—divine, celestial, human, and serpent beings—offer loud acclamations of victory and pay them high honor.