समाचितौ कर्णशरै: परंतपा- वुभौ व्यभातां समरे<च्युतार्जुनौ । तमो निहत्याभ्युदिती यथामलौ शशाड्कसूर्यों दिवि रश्मिमालिनौ
samācitau karṇaśaraiḥ paraṃtapāv ubhau vyabhātāṃ samare 'cyutārjunau | tamo nihatya abhyuditī yathāmalau śaśāṅkasūryau divi raśmimālinau ||
Wika ni Śalya: “Bagaman nababalot at nabubutas sa lahat ng dako ng mga palaso ni Karṇa, ang dalawang tagapagpahirap sa kaaway—si Acyuta (Kṛṣṇa) at si Arjuna—ay patuloy na nagningning sa larangan ng digmaan. Gaya ng malinis at maningning na Buwan at Araw na sumisikat sa langit matapos pawiin ang dilim, pinaliwanag nila ang buong pook ng labanan.”
शल्य उवाच
The verse highlights steadfastness in dharmic struggle: even when struck and seemingly overwhelmed, the righteous pair (Kṛṣṇa guiding Arjuna) retain inner radiance and purpose. Ethically, it suggests that clarity and resolve—grounded in right counsel and duty—can ‘dispel darkness’ amid violence and confusion.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna during the battle as being covered by Karṇa’s arrows, yet still shining brilliantly. He uses a simile: like the pure Sun and Moon rising after destroying darkness, they illuminate the battlefield despite the assault.