वर्षित्वा शरवर्षेण प्रताप्प रिपुवाहिनीम् । श्रीमानिव सहस्रांशुर्जगत् सर्व प्रताप्प च
varṣitvā śaravarṣeṇa pratāpya ripuvāhinīm | śrīmān iva sahasrāṃśur jagat sarvaṃ pratāpya ca ||
Wika ni Śalya: “Pagkatapos magbuhos ng ulang-palaso at sunugin ang hukbo ng kaaway, at matapos ikalat ang kanyang ningning sa buong daigdig na parang maringal na araw na may sanlibong sinag, si Vaikartana Karṇa—na nagpahirap sa Pāṇḍava at Pāñcāla sa buong lakas ng kanyang mga sandata—ay napatay kasama ang kanyang anak at ang kanyang tagapagmaneho. Siya na naging tulad ng punong kalpavṛkṣa para sa kawan ng mga ibong-suplikan, ay ibinagsak.”
शल्य उवाच
The verse juxtaposes immense martial brilliance with inevitable mortality: even a warrior who blazes like the sun and overwhelms armies can fall. It also preserves Karṇa’s ethical reputation for generosity—likening him to a wish-fulfilling tree for supplicants—suggesting that moral qualities (like dāna) remain part of one’s legacy even amid the violence of war.
Śalya describes Karṇa at the height of his battlefield prowess—showering arrows, burning the enemy host, and dazzling the world with fame—yet concludes with his death in the great war, noting that he was slain together with close companions (as conveyed in the received passage) and recalling his famed role as a benefactor to petitioners.