हत्वा तान् पुरुषव्याप्र: पज्चालानां महारथ:
hatvā tān puruṣavyāpraḥ pāñcālānāṃ mahārathaḥ
Sinabi ni Sañjaya: “Matapos mapatay ang mga iyon, ang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe ng mga Pāñcāla—masigla at lubos na nakatuon sa lakas ng isang mandirigma—ay nagpatuloy sa labanan. Ipinapahiwatig ng taludtod ang walang-humpay na agos ng digmaan, kung saan ang galing at tungkulin sa pakikipaglaban ay isinasalaysay kasabay ng mabigat na pasaning moral ng pagkitil ng buhay.”
संजय उवाच
The verse highlights the tension between martial excellence and moral gravity: even when framed as kṣatriya duty and heroic exertion, killing remains a weighty act, reminding the listener that prowess in war does not erase ethical consequence.
Sañjaya reports that a foremost warrior associated with the Pāñcālas, after killing certain opponents, continues in vigorous combat—an ongoing battlefield update within the Karṇa Parva war sequence.