समभ्यधावंस्त्वरितास्तत्र युद्धम भून्महत् । वे अपने पैने बाणोंद्वारा उसके बहुत-से घुड़सवारोंको मारकर तुरंत ही उसकी ओर भी दौड़े। फिर तो वहाँ बड़ा भारी युद्ध होने लगा
samabhyadhāvaṁs tvaritās tatra yuddhaṁ bhūn mahat |
Sinabi ni Sañjaya: Sumugod sila nang nagmamadali, at doon ay sumiklab ang isang malaking labanan. Sa kanilang matatalim na palaso, mabilis nilang pinaslang ang marami sa kanyang mga kabalyero, saka sila dumiretso sa kanya; kaya’t lumaki ang sagupaan at naging mabagsik at mabigat na banggaan ng mga sandata.
संजय उवाच
The verse functions primarily as battlefield reportage: it highlights how haste, aggression, and tactical archery rapidly escalate a confrontation into a major engagement, underscoring the epic’s recurring theme that war expands through swift retaliatory action and mounting violence.
Sañjaya describes warriors charging quickly; they cut down many of an opponent’s mounted troops with sharp arrows and then rush directly at him, after which the fighting intensifies into a great battle at that spot.