आसाद्य भीमसेन तु संरब्धा युद्धदुर्मदा: । विनेशु: सहसा दृष्टवा भूतग्रामा इवान्तकम्
āsādya bhīmasena tu saṃrabdhā yuddha-durmadāḥ | vineśuḥ sahasā dṛṣṭvā bhūta-grāmā ivāntakam ||
Wika ni Sañjaya: Ang mga kawal na iyon—nagngangalit sa poot at lasing sa kayabangan ng digmaan—ay sumugod upang salubungin si Bhīmasena. Ngunit pagtanaw pa lamang sa kanya na wari’y mismong Kamatayan, sila’y biglang nalipol, gaya ng mga nilalang na nalalagutan ng hininga sa sandaling makita si Yama.
संजय उवाच
The verse underscores the inevitability of death and the limits of martial pride: even warriors intoxicated by battle-fury collapse when confronted with an overwhelming force, likened to Death itself. It cautions against arrogance (durmada) and highlights how fear and fate can instantly overturn human confidence.
Sañjaya describes how enemy soldiers charge at Bhīma in anger, but on meeting him they are swiftly annihilated. Bhīma’s presence and power are compared to Antaka (Death), before whom living beings lose their lives at once.