Shloka 68
सहसतनेत्रप्रतिमानकर्मण: सहस्रपत्रप्रतिमाननं शुभम् | सहसरश्मिर्दिनसंक्षये यथा तथापतत् कर्णशिरो वसुंधराम्
sahasranetra-pratimāna-karmaṇaḥ sahasra-patra-pratimānanaṃ śubham | sahasra-raśmir dina-saṃkṣaye yathā tathāpatat karṇa-śiro vasuṃdharām ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang marangal na ulo ni Karṇa—na ang mga gawa’y tulad ng kay Indra na may sanlibong mata, at ang mukha’y gaya ng lotus na may sanlibong talulot—ay bumagsak sa lupa, tulad ng bilog ng araw na may sanlibong sinag na lumulubog sa pagtatapos ng araw. Ang larawang ito ang nagsasara sa isang makapangyarihang buhay sa digmaan: ipinakikitang panandalian ang ningning at kapangyarihan, at kahit ang pinakadakilang mandirigma’y sumasailalim sa huling batas na umiiral sa lahat ng may katawan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence: even a warrior likened to Indra in prowess and to a lotus in beauty must fall. Martial glory is real yet fleeting, and the moral world of the epic reminds the listener that embodied power ends under the same universal law.
Sañjaya reports the climactic moment of Karṇa’s death: his head falls to the ground. The fall is poetically framed through two similes—Indra (for heroic deeds) and the setting sun (for the inevitable close of a great life).