वह शत्रुके मर्मस्थलको छेदनेमें समर्थ
jagrāha pārthaḥ sa śaraṃ prahṛṣṭo yo devasaṅghair api durnivāryaḥ | sampūjito yaḥ satataṃ mahātmā devāsurān yo vijayen maheṣuḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Nagalak si Pārtha (Arjuna) at kinuha sa kanyang kamay ang palasong iyon—isang sandatang hindi mapipigil, na maging ang mga pulutong ng mga diyos ay halos hindi mapahinto ang landas nito. Laging pinararangalan ng lahat at dakila ang loob, si Arjuna, makapangyarihan sa digmaan, ay may kakayahang manaig kahit sa mga diyos at asura; kaya tinanggap niya ang sandatang iyon na nangangakong maghahatid ng pasyang lakas sa mabigat na batas ng digmaan, kung saan hinahangad ang tagumpay nang hindi iniiwan ang disiplinadong layunin.
संजय उवाच
The verse highlights disciplined martial readiness: a righteous warrior accepts a powerful means when duty demands decisive action, yet the emphasis remains on controlled purpose (restraint, honor, and responsibility) rather than mere violence.
Sañjaya describes Arjuna joyfully taking up a formidable arrow—so potent that even the gods could hardly obstruct it—underscoring Arjuna’s stature as a revered, great-souled, and supremely capable archer in the climactic battles of the Karṇa Parva.