रथादवप्लुत्य निगृहा दोर्भ्या शशाक दैवान्न महाबलो<5पि । इसी बीचमें मौका पाकर महारथी कर्णने धरतीमें धँसे हुए पहियेको निकालनेका विचार किया। वह रथसे कूद पड़ा और दोनों हाथोंसे पकड़कर उसे ऊपर उठानेकी कोशिश करने लगा; परंतु महाबलवान् होनेपर भी वह दैववश अपने प्रयासमें सफल न हो सका
rathād avaplutya nigṛhya dorbhyāṃ śaśāka daivān na mahābalo 'pi |
Sinabi ni Sañjaya: Lumundag mula sa kanyang karwahe, sinunggaban ni Karṇa ang gulong gamit ang dalawang bisig at pinilit itong iahon; ngunit kahit taglay niya ang dakilang lakas, hindi siya nagtagumpay—sapagkat nanaig ang tadhana. Sa sandaling yaon na napakahalaga, sinikap niyang palayain ang gulong na bumaon sa lupa, subalit hinarang ng daiva ang kanyang pagsisikap, at lalo nitong pinatindi ang bigat ng digmaan, kung saan ang giting ng tao’y sumasalubong sa di-nakikitang galaw ng kapalaran.
संजय उवाच
The verse highlights the tension between human agency and daiva (fate): even extraordinary strength and effort may fail when circumstances are governed by forces beyond one’s control. Ethically, it intensifies the battlefield dilemma—how dharma is tested when advantage arises from an opponent’s misfortune.
Sañjaya describes Karṇa jumping down from his chariot to free or lift what is stuck—contextually, the wheel has sunk into the earth. Karṇa grips it with both arms and tries to raise it, but despite his great power he cannot succeed due to daiva, creating a decisive opening in the combat.