अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
प्रायच्छद् द्विषतां हन्त्रीं कुण्डलाभ्यां पुरंदर: । यस्य सर्पमुखो दिव्य: शर: काउज्चनभूषण:
prāyacchad dviṣatāṁ hantrīṁ kuṇḍalābhyāṁ purandaraḥ | yasya sarpamukho divyaḥ śaraḥ kāñcanabhūṣaṇaḥ ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: “Ipinagkaloob ni Purandara (Indra), kapalit ng pares ng hikaw, ang sandatang pumupuksa sa kaaway—isang palasong makalangit, may bungangang gaya ng ahas at pinalamutian ng ginto.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ambiguity of ‘giving’ when it occurs within manipulation and wartime strategy: a gift or exchange can appear virtuous yet function as a means to empower violence, showing how dharma can be tested by context, intention, and consequence.
Vaiśaṃpāyana narrates that Indra (Purandara) grants an enemy-destroying divine arrow—serpent-mouthed and gold-adorned—in connection with the exchange involving a pair of earrings, situating the weapon’s origin within a consequential bargain.