Shloka 223
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
कच्चिन्न निहत:ः शूरो यथान्ये क्षत्रियर्षभा: । सूत! क्या मेरा पुत्र दुःशासन दीनचित्त और पुरुषार्थशून्य होकर कायरके समान भागता हुआ मारा गया। तात! उसने युद्धस्थलमें कोई दीनतापूर्ण बर्ताव तो नहीं किया था। जैसे अन्य क्षत्रियशिरोमणि मारे गये हैं, क्या उसी प्रकार शूरवीर दुःशासन नहीं मारा गया?
kaccin na nihataḥ śūro yathānye kṣatriyarṣabhāḥ | sūta! kiṃ me putro duḥśāsano dīnacittaḥ puruṣārthaśūnyaḥ kṛpaṇavat palāyamāno hataḥ? tāta! sa yuddhasthale kiṃcid dīnatāpūrṇaṃ vyavahāraṃ na kṛtavān? yathānye kṣatriyaśiromaṇayo hatāḥ, kiṃ tathā śūravīro duḥśāsano na nihataḥ?
Wika ni Dhṛtarāṣṭra: “Sūta, napatay na ba ang matapang na iyon, gaya ng iba pang pangunahing mandirigmang kṣatriya? Sabihin mo sa akin—ang anak kong si Duḥśāsana ba, na nabasag ang loob at naubos ang lakas ng pagkalalaki, ay napatay habang tumatakas na parang duwag? Anak, nagpakita ba siya ng anumang kahiya-hiyang asal sa larangan? Kung paanong bumagsak ang iba pang pinakamararangal na kṣatriya, hindi ba gayon ding tinamaan at napatay ang bayaning Duḥśāsana?”
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness in battle and the moral weight placed on courage and conduct. It also exposes how parental attachment can distort ethical judgment—Dhṛtarāṣṭra’s concern is less about justice and more about whether his son avoided ‘ignoble’ behavior and died with honor.
Dhṛtarāṣṭra anxiously questions Sañjaya about Duḥśāsana’s fate. He asks whether Duḥśāsana has been killed like other leading warriors and, crucially, whether he died while fleeing in fear or maintained proper battlefield conduct.