स तन्निशम्यैव वच: किरीटी रथं समासाद्य वृकोदरस्य । अथाब्रवीन्नकुलो वीक्ष्य वीर- मुपागतं शातय शीघ्रमेनम्
sa tan niśamyaiva vacaḥ kirīṭī rathaṃ samāsādya vṛkodarasya | athābravīn nakulo vīkṣya vīram upāgataṃ śātaya śīghram enam ||
Sabi ni Sañjaya: Nang marinig ang mga salitang iyon, si Arjuna—ang may suot na diadema—ay agad na lumapit at itinaboy ang kanyang karwahe patungo sa karwahe ni Bhīma. Pagkaraan, si Nakula, nang makita ang mandirigmang papalapit, ay nagsalita: “Patumbahin siya—agad!”
संजय उवाच
In a crisis, righteous action in war requires clarity, speed, and coordination. The verse highlights the kṣatriya ethic: protect allies and seize the decisive moment rather than wavering when danger is imminent.
After hearing a report or instruction, Arjuna immediately drives to Bhīma’s chariot. Nakula, noticing an enemy warrior closing in, urges immediate action—ordering that the approaching fighter be struck down without delay.