ततो हताश्वादवरुह् याना- दादाय चर्मामलरुक्मचन्द्रम् । आकाशसंकाशमसिं प्रगृहम दोधूयमान: खगवच्चचार
tato hatāśvād avaruhya yānād ādāya carmāmalarukmacandram | ākāśasaṅkāśam asiṁ pragṛhya dodhūyamānaḥ khagavac cacāra ||
Sinabi ni Sanjaya: Nang mapatay ang kanyang mga kabayo, bumaba siya mula sa karwahe. Kinuha niya ang malinis na kalasag na may gintong sagisag na tulad ng buwan, at hinawakan ang espada na kasingliwanag ng langit; iniikid niya ito habang kumikilos, gumagala na wari’y isang ibon.
संजय उवाच
The verse highlights steadfastness in kṣatriya-dharma: even after losing the chariot’s support (horses), a warrior should keep composure, adapt, and continue to act with courage and competence rather than collapse into fear or helplessness.
After his horses are killed, Nakula dismounts, takes up a clean shield with a golden moon emblem and a sky-bright sword, and moves about brandishing the blade—described poetically as roaming like a bird.