Shloka 22
शराभिघाताच्च रुषा च राजन् स्वया च भासास्त्रसमीरणाच्च । जज्वाल कर्णस्य सुतो$तिमात्र- मिद्धो यथा5<5ज्याहुतिभि्ुताश:,राजन! जैसे घीकी आहुति पड़नेसे अग्नि अत्यन्त प्रज्वलित हो उठती है, उसी प्रकार कर्णका पुत्र बाणोंके प्रहारसे अपनी प्रभासे, अस्त्रोंके प्रयोगसे और रोषसे जल उठा। उसने नकुलके सब घोड़ोंको, जो वनायु देशमें उत्पन्न, श्वेतवर्ण, तीव्रगामी और सोनेकी जालीसे आच्छादित थे, अपने अस्त्रोंद्वारा काट डाला
śarābhighātāc ca ruṣā ca rājan svayā ca bhāsāstrasamīraṇāc ca | jajvāla karṇasya suto'timātram iddho yathā ghṛtāhutibhir hutāśaḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: O Hari, sa pagtama ng sunod-sunod na mga pana at sa pagliyab ng poot—na lalo pang pinaypayan ng sariling ningning at ng lakas ng mga mantra ng sandata—ang anak ni Karna ay nag-alab nang labis, gaya ng apoy na pinasisiklab ng handog na ghee.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (ruṣā) and the momentum of weaponry (astra-samīraṇa) can mutually intensify, like ghee poured into fire—an ethical warning that unchecked rage in war magnifies destruction beyond proportion.
Sañjaya describes Karna’s son becoming fiercely inflamed under arrow-strikes and wrath, his martial energy surging like a fire fed with ghee, as the battle escalates.