विद्धो5स्मि वीराशु भृशं त्वयाद्य सहस्व भूयो5पि गदाप्रहारम् । उक्त्वैवमुच्चै: कुपितो5थ भीमो जग्राह तां भीमगदां वधाय
viddho ’smi vīrāśu bhṛśaṃ tvayādya sahasva bhūyo ’pi gadāprahāram | uktvaivam uccaiḥ kupito ’tha bhīmo jagrāha tāṃ bhīmagadāṃ vadhāya ||
Wika ni Sañjaya: “Ako’y natusok, O bayani—ngayon ay mabilis mo akong nasugatan nang malubha sa iyong mga palaso. Ngayon, tiisin mo naman, bilang ganti, ang hampas ng aking pamalo.” Pagkasabi nito nang malakas, si Bhīma na nag-aalab sa galit ay sinunggaban ang kanyang kakila-kilabot na gada, na may layuning patayin si Duḥśāsana.
संजय उवाच
The verse highlights how battlefield injury can ignite retaliatory fury, raising an ethical tension central to the epic: the kṣatriya’s duty to fight and punish wrongdoing versus the danger of letting anger become the primary motive. It frames violence as purposeful (vadhāya) yet morally charged when driven by wrath.
After being badly wounded by arrows, Bhīma shouts a challenge to endure his mace-blow in return. Enraged, he takes up his formidable mace with the explicit aim of killing Duḥśāsana, signaling an escalation from being struck to executing a decisive act of vengeance in combat.