धृतराष्ट्रस्य दौरात्म्यात् सपुत्रस्य सदा वयम् | “मुझे प्रमाणकोटितीर्थमें विष पिलाकर नदीमें डाल दिया गया
dhṛtarāṣṭrasya daurātmyāt saputrasya sadā vayam | ity uktvā vacanaṁ rājan jayaṁ prāpya vṛkodaraḥ | punar āha mahārāja smayaṁs tau keśavārjunau ||
Sinabi ni Sañjaya: “Dahil sa kasamaan ni Dhṛtarāṣṭra kasama ang kaniyang mga anak, patuloy kaming nagdusa.” Pagkasabi nito, O Hari, si Vṛkodara (Bhīma)—matapos magwagi—ay muling nagsalita kina Keśava at Arjuna, na nakangiti. Inilalagay ng taludtod ang dahas ng digmaan sa isang talaang moral: ang mga paghihirap ng mga Pāṇḍava ay hindi basta malas, kundi bunga ng matagal na kawalang-katarungan, na ngayo’y sinasagot ng nararapat na pagganti sa larangan ng labanan.
संजय उवाच
The verse underscores moral causality and accountability: prolonged injustice and cruelty (daurātmya) by a ruler and his heirs generate suffering and ultimately invite a forceful response framed as just recompense within the dharma of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, having achieved a battlefield victory, speaks again to Kṛṣṇa and Arjuna. The line links the present triumph to the earlier wrongs attributed to Dhṛtarāṣṭra and his sons.