दृष्टवा तु तत् कर्म कृतं सुदुष्करं प्रापूजयन् सर्वयोधा: प्रहृष्टा:
sañjaya uvāca | dṛṣṭvā tu tat karma kṛtaṃ suduṣkaraṃ prāpūjayan sarvayodhāḥ prahṛṣṭāḥ |
Wika ni Sañjaya: Nang makita nilang naisakatuparan ang gawaing lubhang mahirap, ang lahat ng mandirigma ay nagalak, nagpugay, at nagbunyi ng papuri sa kanya. Pagkaraan, agad na tinamaan ng anak mo si Bhīmasena ng isang palaso at nagdulot ng malalim na sugat; muling nag-alab ang poot ni Bhīma, at sa pagtitig niya sa kanya, mabilis siyang nagliyab sa galit.
संजय उवाच
The verse highlights how public acclaim of a difficult martial feat can intensify rivalry: praise fuels pride and provocation, while injury fuels wrath—showing the ethical danger of unchecked anger and the chain reaction of violence in war.
After a formidable deed is witnessed, the warriors rejoice and praise the doer. Immediately afterward, Duryodhana strikes Bhīma with an arrow, causing a severe wound; Bhīma’s anger surges as he turns his gaze toward Duryodhana, ready to retaliate.