Shloka 17
इत्येवमुक्त्वा सहसाभ्यधाव- न्रिहन्तुकामोडतिबलस्तरस्वी
sañjaya uvāca | ityevam uktvā sahasābhyadhāvan nihantukāmo ’tibalastarassvī |
Wika ni Sañjaya: Pagkasabi nito, ang mandirigmang labis ang lakas at bilis, na uhaw sa pagpatay, ay biglang sumugod. Sa gitna ng labanan, tinulak siya ng mabangis na pasya upang ibagsak ang kaaway—isang kilos na lalo pang nagpapatingkad sa tensiyong moral ng digmaan, kung saan ang panata, poot, at paghihiganti ay sumasadsad sa hanggahan ng matuwid na asal.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how speech and intention immediately translate into action in war: a warrior’s resolve (especially vengeance) can propel him into sudden violence, raising ethical questions about whether anger-driven acts remain within dharma even on the battlefield.
Sañjaya reports that, after speaking, a very strong and swift warrior—intent on killing—suddenly rushes forward toward his target, signaling an imminent, decisive assault.