Shloka 14
तस्मिन् सुघोरे तुमुले वर्तमाने प्रधानभूयिष्ठतरैः समन्तात् । दुःशासनं तत्र समीक्ष्य राजन् भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा
sañjaya uvāca | tasmin sughore tumule vartamāne pradhānabhūyiṣṭhataraiḥ samantāt | duḥśāsanaṃ tatra samīkṣya rājan bhīmo mahābāhur acintyakarmā | jajvāla krodhād atha bhīmasena ājyaprasikto hi yathā hutāśaḥ |
Wika ni Sañjaya: O Hari, habang nagngangalit sa lahat ng panig ang labis na kakila-kilabot at magulong labanan, na pinangingibabawan ng mga pangunahing mandirigma, namataan ni Bhima na makapangyarihan ang bisig—na ang mga gawa’y lampas sa maisip—si Duhshasana roon. Sa paggunita sa mga nagawang kasalanan, nag-alab si Bhimasena sa poot, gaya ng apoy na lalong sumisiklab kapag pinakain ng ghee. Ang poot na ito’y hindi lamang init ng digmaan, kundi paghahatol ng dharma sa dating paglapastangan kay Draupadi, na ngayo’y humihingi ng kabayaran sa gitna ng kaguluhan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grievous adharma—public humiliation and violence against the innocent—creates moral debt that demands reckoning. Bhima’s wrath is portrayed as ethically charged: not random cruelty, but a response to remembered injustice, underscoring that actions have consequences even amid the fog of war.
During a fierce, chaotic battle filled with leading warriors, Bhima spots Duhshasana. The sight triggers remembrance of Duhshasana’s past outrage (especially against Draupadi), and Bhima’s anger ignites intensely—likened to fire flaring when ghee is poured—foreshadowing his drive to punish him.